Oczywiście New Reno znane jest z zupełnie czego innego. Jet, prostytutki, kasyna, bandy przestępców, no i jeszcze cały czas walczące ze sobą cztery rodziny mafijne: Wright, Salvatore, Bishop i Mordino.
Obok miasta w oddali widać było Golgothe - cmentarz. Leżeli na nim ci, którzy przeszkadzali w tym mieście i nie tylko...
- Tutaj poczekamy - powiedział Mif wskazując na płaski teren pod nami.
- O której jesteśmy umówieni?
- Ludzie Salvatora mają się tu zjawić o północy.
- OK. Idę po robota i wyładuję skrzynie.
Po dwóch godzinach użerania się z tą głupią mszyną, udało mi się wreszcie wyładować cały towar i ustawić skrzynie w jako takim ładzie. Niebo zaczynało robić się czerwone - zbliżał się zachód słońca. Rozejrzałem się dookoła. Niegdzie nie było żadnych śladów życia. Jedynie w oddali stało kilka uschniętych drzew. A poza tym pył i kamienie.
Dokładnie o północy przybyli ludzie Salvatore. Czekaliśmy na nich przed Vertibirdem. Było ich trzech. Wszyscy w Metal Armorach. Jeden z nich wyglądał na boksera - wielokrotnie złamany nos i naprawdę potężne ręce. Drugi był drobnej postury i miał twarz cwaniaka. Trzeci - z charakterystyczną blizną na czole, wyglądał na najważniejszego w drużynie.
- Macie towar? - zapytał się mnie koleś oznaczone przeze mnie jako "trzeci".
- My ZAWSZE mamy towar - odpowiedziałem - a czy wy macie czym zapłacić?
- Salvatore nigdy jeszcze nie oszukał Żołnierzy Enclave. - odpowiedział - oczywiście, że mamy.
- Dobra. Każe robotowi załadować skrzynie.
W tym właśnie momencie usłyszałem jakiś szmer. Zza sterty skrzyń wyłoniła się jakaś postać. Był to mężczyzna ubrany w Power Armor. W rękach trzymał Bozara, a za jego plecami stał ogromny mutant. W oddali zauważyłem jeszcze rysy sylwetek dwóch ludzi i....... ogromnego Deathclawa.
- Kim jesteś i czego tu chcesz intruzie? - zapytałem
Nie było żadnej odpowiedzi. Popatrzyłem na przybysza. Jego pewna mina i jeszcze dziwny wyraz twarzy mutanta nie wróżyły nic dobrego. Coraz mniej mi się to podobało.
- Radzę ci stąd odejść. To nie twoja sprawa. Odwróć się i zapomnij, że nas kiedykolwiek spotkałeś.
I właśnie wtedy na przekór moim słowom mężczyzna zrobił krok naprzód. Za jego plecami można było wyczuć nagłe poruszenie. No cóż, zrobiłem to, co każdy prawdziwy żołnierz Enclave zrobić powinien - wycelowałem i zacząłem strzelać. Gdybym wtedy wiedział, jaki będzie tego efekt, na pewno postąpiłbym w inny sposób (czyt.: spierdalałbym ile sił w nogach).
Ludzie Salvatore też nie stali bezczynnie. Posypał się grad kul. Pierwszą ofiarą był Mif. Wystarczyła jedna seria Bozara i pilot leżał na ziemi wąchając kwiatki od spodu. Jako drugi padł mięśniak od Salvatore. Jakiś dzikus z kością w nosie jednym ciosem młota rozwali mu głowę. Mutant z diabelskim uśmiechem na twarzy zaczął siać z Miniguna we wszystkie strony. Rzuciłem się za skrzynie i zacząłem strzelać przez ramię na oślep. Po chwili strzały ustały. Wychyliłem głowę i zobaczyłem coś, czego nie zapomnę do końca życia. Rózne części ciała "cwaniaka" były porozrzucane w promieni kilku metrów. Jego głową bawił się najwyraźniej bardzo zadowolony z siebie Deathclaw.
- Ja pierdole! Kto to kurwa jest?! - to był głos tego kolesia z blizną. Leżał kilka metrów dalej z krwawiącą ręką.
- Nie mam pojęcia, ale z tego co wiem, rozwalił trzy nasze oddziały.
- Co to w ogóle jest do prostytutki biedy?!
- Kurwy nędzy - poprawiłem go odruchowo.
Siedzieliśmy tak może z trzydzieści sekund, ale wydawało się, że minęło kilka godzin. W tym czasie zdążyłem przeładować broń, sprawdzić zapas amunicji i stimpaków. Do rąk wziąłem dwa załadowane "Orzełki" i wyjrzałem zza skrzynie. Obracając głowę zamiast pustej przestrzeni, której się spodziewałem, natknąłem się na czyjąś nogę. Spojrzałem do góry - to był ten mutant. Stał nade mną i się uśmiechał. W rękach dzierżył Miniguna. Lufa skierowana była prosto we mnie. Tuż obok stał dzikus, Deathclaw, jakiś grubas i jeszcze przybysz z Bozarem. Odłożyłem swoją broń, podniosłem się i spokojnie spojrzałem prosto w oczy mutanta.

Działko Miniguna zaczęło się powoli obracać...