[RADIATEDtheFALLOUTzin]=[ONE DAY ON THE DESERT]=[Inicjacja]

*/*/*

Mroki jaskiń rozświetlały wiszące na ścianach pochodnie. Niesamowity chłód bił od skał. Kilkanaście metrów dalej, idąc w głąb korytarza, można było zauważyć stalową konstrukcję. Z częściowo zniszczonej tablicy na jednej ze ścian widać było napis BAZA NORAD II. Potężne, pancerne drzwi były niemożliwe do otwarcia dla każdego nieproszonego gościa. Wewnątrz mieściła się siedziba klanu CHI YONG dowodzonego przez dwóch wytrawnych i zaprawionych w bojach wojowników - Takedę Watanabe i Theodorea Rockwella. Przez lata szkolili oni kolejne kadry bojowników klanu. W tym pewnego osobliwego młodzieńca zwanego Inkubusem, syna cieszącej się wielkim szacunkiem i licznymi przywilejami Indianka Shakti. Mający około 20 lat potomek sławnego i czczonego niemal jak boga ninji Wężego Oka był najzdolniejszym uczniem obu mistrzów wschodnich sztuk walki. W przededniu jego urodzin został wezwany przez matkę na niezwykle ważną rozmowę...

*/*/*

Do jednego z pomieszczeń bazy Norad II, urządzonego dość skromnie, wszedł postawny i wysportowany mężczyzna. Ubrany był luźny, utrzymany w granatowo-czarnej kolorystyce, strój. Na szyi wisiało coś w rodzaju krwistoczerwonej apaszki. Twarz jego była bez wyrazu, wyglądała niemal jak wyrzeźbiona w skale. Oczy miał błękitne i zimne. Spojrzenie takich oczu przeszywało człowieka na wylot. Strój odsłaniał tylko głowę i obie ręce, pokryte tatuażami od ramion aż po przeguby rąk. Tatuaże przedstawiały wizerunki wszystkich istot zamieszkujących pustkowia postnuklearnej Ameryki, wykonane były techniką plemienną. Mężczyzna odgarnął spadający na czoło kosmyk kruczoczarnych włosów i ruszył w kierunku siedzącej pod ścianą kobiety. Pochylił głowę i wyciągnął obie ręce do przodu. Prawą dłoń zacisnął w pięść, na której po chwili spoczęła lewa dłoń. Gest ten wykonany był z gracją i dynamiką. W ten sposób witali się starsi rangą członkowie klanu CHI YONG.
- Matko... wzywałaś mnie - powiedział chłodno, nie podnosząc wzroku.
- Tak. Zakończyłeś już wszystkie konwencjonalne szkolenia. Twoje wyniki są... imponujące. Ojciec z pewnością byłby dumny.
- Dziękuję matko.
- Milcz i słuchaj - syknęła oschle kobieta - Nadszedł czas ostatecznego testu. Musisz sprawdzić się w prawdziwej walce. W tym celu wyruszysz na pustkowia, gdzie stoczysz walkę z przedstawicielami wszystkich gatunków. Ale zanim to nastąpi, czeka cię ostatni sprawdzian, jaki odbędzie się w tej fortecy. Jeżeli go zdasz, otrzymasz spadek po moim ukochanym, a twoim ojcu. Jeżeli zawiedziesz mnie, będziesz musiał odejść lub popełnić seppuku.
- Jestem gotowy matko.
- Dobrze. Udaj się teraz na główną arenę. Twoi mistrzowie powiedzą ci, na czym polegać będzie twoje zadanie.
- Jak sobie życzysz, matko.
Mężczyzna cały czas trzymał nisko pochyloną głowę. Raz jeszcze pokłonił się kobiecie, po czym nie odwracając się do niej plecami opuścił pomieszczenie.

*/*/*

Nad areną, na kamiennym balkonie stali dwaj mistrzowie klanu. Byli już starzy. Włosy mieli siwe, twarze pokryte zmarszczkami. Jednakże mylił się ten, który uznał ich za nieszkodliwych. Umiejętność walki opanowali lepiej niż niejeden młodzik. Zachowali też witalność ciał i umysłów. Kilkanaście lat temu stoczyli w tym miejscu pojedynek między sobą. Wydarzenia towarzyszące tamtemu zajściu oraz te, które nastąpiły niedługo potem były jednym z najważniejszych okresów w historii całego klanu CHI YONG. Dzisiejsza walka ich ucznia ze specjalnym przeciwnikiem również była bardzo ważna. Jeżeli zawiedzie ich najlepszy student, przyszłość całego klanu stanie pod wielkim znakiem zapytania.
Na arenę wkroczył Inkubus. Pokłonił się swoim nauczycielom. Takeda zwrócił się do niego tymi słowami:
- Inkubus... nadszedł czas. Czas sprawdzić w praktyce, czego nauczyłeś się przez wszystkie lata treningu.
- Za chwilę na arenę wpuścimy wściekłego psa. Bestia jest silniejsza i większa niż przeciętny przedstawiciel tego gatunku. Twoim zadaniem będzie unieszkodliwić go jednym ciosem - Rockwell zaakcentował ostatnie dwa wyrazy.
- Kiedy już tego dokonasz, masz go zabić... również jednym ciosem. Nie możesz używać żadnej broni. Zawsze byłeś pojętnym uczniem, więc wierzę, że uda ci się wypełnić to zadanie bez problemów.
- Jeżeli jednak zawiedziesz nas, będziesz zmuszony opuścić nasz klan i przyniesiesz hańbę całemu swojemu rodowi... a imię twoje stanie się przeklęte na wieki. Alternatywą będzie popełnienie rytualnego samobójstwa.
Inkubus skinął głową dając do zrozumienia, że chce rozpocząć test. Wielkie, drewniane wrota rozsunęły się i na arenę wbiegł wielki, czarny pies. Nerwowo spacerował po piaszczystym podłożu. Toczył pianę z pyska, warczał i obnażał imponującej wielkości kły. Wrota zatrzasnęły się z hukiem. Inkubus wyprężył się jak struna i posłał przeciwnikowi złowrogie spojrzenie. Cały czas uważnie obserwował ruchy psa. Gdy tylko mężczyzna pochylił się i szeroko rozpostarł ręce, kudłata bestia rzuciła mu się do gardła. Inkubus szybko odchylił się do tyłu, jednocześnie przypuszczając atak na głowę psa. Błyskawicznie trafił zwierzaka lewą pięścią w górną szczękę, zaś prawą w dolną. Podwójne uderzenie z przeciwnych kierunków wywichnęło żuchwę bestii. Pies zawył przeraźliwie i odskoczył od tyłu. Zaczął się nerwowo szamotać, nie mogąc poradzić sobie z dotkliwym bólem. Inkubus spojrzał na swoich mistrzów. Obaj skinęli głową na znak, że może już zakończyć walkę. Mężczyzna mocno zacisnął prawą pieść, napiął wszystkie mięśnie ręki, wziął duży zamach i uderzył psa w kark. Kilka szyjnych kręgów trzasnęło uszkadzając rdzeń kręgowy zwierzęcia. Futrzak padł martwy wzbijając tumany kurzu. Stojący nad areną mistrzowie pokiwali głowami z uznaniem. Ich uczeń zdał test, wykazując się dobrą kontrolą nad swoim umysłem i ciałem, znajomością techniki oraz pomysłowością. Był gotów.

Drewniane wrota otworzyły się po raz kolejny. Tym razem na arenę weszły trzy osoby - dwóch mężczyzn i kobieta. Ta ostatnia okazała się być matką Inkubusa, trzymającą w rękach jakiś przedmiot zawinięty w szmaty. Towarzyszący jej mężczyźni, wojownicy niższej rangi, zabrali z areny ścierwo psa. Tymczasem Shakti podeszła do swojego syna i wręczyła mu zawiniątko. Mężczyzna powoli i ostrożnie rozwinął materiał i ujrzał lśniącą broń. Wykonane z połyskującego metalu, mocowane na przegubach rąk, dwa długie na około 35 centymetrów, ostrza. Na ich krawędziach widać było biegnące na całej długości malutkie ząbki. Wzdłuż klamer zatrzaskiwanych na rękach zamocowano kolejne ostrza, przydatne bardziej do obrony niż atakowania.
- Teraz wyruszasz na łowy - powiedział mistrz Watanabe - Pamiętaj, że polujesz na najgroźniejszych przedstawicieli różnych gatunków.
- Nie wolno ci jednak zabić nieuzbrojonego człowieka - wtrącił mistrz Rockwell - zwłaszcza kobiety, starca lub dziecka. To wielce niehonorowe zachowanie.
Ale mężczyzna już prawie nie słyszał tych słów. Inkubus, wziął obie bronie i zamocował je na przegubach rąk. Następnie przeciął skórę w miejscu, gdzie znajdował się wizerunek psa. Krople krwi zaczęły powoli sączyć się z rany. Później podniósł ręce wysoko w górę, nabrał powietrza w płuca i wydał z siebie długi, zwierzęcy ryk. Jego inicjacja właśnie zakończyła się, dając początek wędrówce, która określi jego wartość dla klanu.

Metalowe drzwi otworzyły się cicho. Inkubus dumnie kroczył lodowatym korytarzem przyglądając się ostrzom przymocowanym do przegubów jego rąk. Broń zostawił mu ojciec, który niegdyś zginął w boju. Węże Oko nie walczył przy jej pomocy, ale pragnął, by posługiwał się nią jego potomek. Wykonany z nieznanego stopu karbonowego i uzupełniony polimerami oręż z laserowo ostrzonymi krawędziami. Broń elegancka i zabójcza zarazem. Nie było lepszego prezentu ani tym bardziej większego honoru dla wojownika.

Inkubus wybiegł z jaskini sycąc się zapachem pustkowi. Była noc. Pełnia. Mężczyzna rzadko kiedy opuszczał bazę, gdyż nie było takiej potrzeby. Jednakże znał dobrze reguły, jakimi rządził się postnuklearny świat. Gatunki go zamieszkujące również nie były mu obce. Tej nocy rozpoczęły się łowy, polowanie na najgroźniejszych przeciwników. Niedługo krew bestii, myśliwych i złodziej poleje się strumieniami i zaschnie na rozgrzanym piasku pustyni.

*/*/*

Nastolatka wraz z młodszym o kilka lat bratem pasła świnio szczury. Praca ta niezmiernie ją irytowała. Nie dość, że nie działo się nic ciekawego, to jeszcze musiała pilnować stadka niesfornych zwierzaków oraz swojego gapowatego braciszka. Dziewczynie aż zrobiło się gorąco, gdy zobaczyła biegnącego nieopodal złotego gekona. Jaszczur był w stanie zabić dorosłego mężczyznę, a co dopiero świnio szczura albo jej brata. Nastolatka szybko przykucnęła za wielkim głazem i zaczęła się rozglądać wokół szukając swojego brata. Dostrzegła go nieopodal sporej formacji skalnej i wzniesienia zwanego przez farmerów "kopcem". Kilkanaście metrów dalej złoty gekon hasał sobie w najlepsze, najwyraźniej nie zdając sobie sprawy z obecności intruzów. Dziewczyna nie wiedziała, co ma robić. Jeżeli zawoła brata jaszczur z pewnością zaatakuje któregoś z nich. Jak bardzo chciała, by był tu przy niej ojciec. Uzbrojony w dubeltówkę krzepki farmer mógłby zabić gekona, a później odrzeć go ze skóry. Oprawioną można było sprzedać za jakieś 120 - 140 dolarów. Nagle spełniły się najgorsze przewidywania dziewczyny - jaszczur spostrzegł jej brata i z sykiem zaczął pędzić w jego kierunku. Gdy pokonał mniej więcej połowę dystansu dzielącego go od ofiary jak spod ziemi pojawił się wojownik uzbrojony w dwa ostrza. Wysportowany jegomość z twarzą ukrytą za czerwoną chustą błyskawicznie podbiegł do gada z całej siły wbijając mu w łeb jedno z ostrzy. Karmazynowa posoka trysnęła na wszystkie strony. Zarówno dziewczyna jak i jej brat patrzyli z przerażeniem, jak martwy gekon zwisa z ręki postawnego mężczyzny. Tajemniczy nieznajomy oparł nogę o truchło jaszczura i mocnym wykopem wyrwał ostrze z rozharatanego łba bestii. Jednym z ostrzy przeciągnął po skórze, jak gdyby skreślając tatuaż gekona. Potem odszedł bez słowa.

Karawana transportująca wodę zmierzała właśnie do miasta, by wymienić swoje zasoby na inne dobra i gotówkę. Przewodnik postanowił skorzystać ze skrótu, by zaoszczędzić półtorej dnia drogi. Z tego szlaku nie korzystano od dawna ze względu na różne zagrożenia, takie jak na przykład szpony śmierci. Kilku strażników nerwowo ściskających broń rozglądało się po okolicy. Modlili się, by nie doszło do jatki. Widocznie do nie tego boga, bo nagle rozległy się strzały z broni palnej i kilka osób z karawany upadło na ziemię. Strażnicy szybko przeszli do kontrataku, ale niewiele mogli zdziałać przeciwko ukrytym za skałami bandytom. Wtedy rozległy się pierwsze krzyki, początkowo zignorowane przez wszystkich zaabsorbowanych bitewną zawieruchą. Dopiero pocięte zwłoki jednego z bandytów staczające się ze zbocza zainteresowały obie walczące strony. Trup mężczyzny pokryty był krwią i oblepiony pyłem. Jeden ze zbirów odwrócił się i wtedy dwa ostrza przebiły mu na wylot klatkę piersiową. Gasnącym wzrokiem dostrzegł spoglądające na niego zimne, błękitne oczy. Był to ostatni widok przed jego śmiercią. Inni bandyci otworzyli ogień do nowego przeciwnika. Ludzie z karawany skorzystali z tej okazji - strażnicy zaczęli strzelać do nieosłoniętych zbirów, a reszta uciekała w popłochu. Postawny wojownik czmychnął za skały unikając przeznaczonych mu kul. Po chwili wyłonił się w innym miejscu i w zgrabnym piruecie podciął gardło kolejnemu bandycie. Następnie szybko przebiegł po skale i, wykonując w powietrzu salto, wskoczył miedzy dwóch ostatnich oponentów. Wykonał zamach obiema rękami uzbrojonymi w ostrza a następnie dał susa w sporej rozmiarów szczelinę w skałach. Skórzane stroje zbirów rozlazły się wraz ze skórą na ich brzuchach. Oślizgłe, połyskujące w słońcu jelita i reszta wnętrzności wydostawała się na zewnątrz i lądowała na ziemi tuż pod nogami osłupiałych bandytów. Strażnicy karawany dobili ich uderzeniami łomem. Inkubus "skreślił" kolejny tatuaż - wizerunek człowieka.

Młoda, zagubiona kobieta, której udało się przeżyć atak mutantów na miasto, na zdrętwiałych nogach słaniała się w kierunku jaskiń. Zamierzała ukryć się w nich przed ewentualnym pościgiem. Wiedziała, że przynajmniej jeden z oprawców wciąż podąża jej śladem. Opowieści o kobietach zgwałconych przez zmutowanych ludzi i bestialsko pomordowanych były teraz jedynymi rzeczami, które przychodziły jej na myśl. Zapomniała nawet o raportach zwiadowców, jakoby coś zagnieździło się ostatnio w tych skałach. Miała na imię Jennifer i bardzo bała się śmierci. Zawsze wierzyła, że umrze jako stara babcia otoczona dziećmi i wianuszkiem wnuków. Teraz pragnęła jedynie przeżyć i nie doznać uszczerbku ani na zdrowiu, ani na urodzie. Jej rodzina, znajomi, chłopak... wszyscy byli teraz martwi. Jennifer zaczęła cicho chlipać. Nagle pojawiła się przed nią zielono skóra postać. Ścigający ją wielki, barczysty mutant z miotaczem ognia zastawił na nią pułapkę. Skutecznie. Wredny uśmieszek pojawił się na jego parszywej, pokrytej guzami i innymi naroślami twarzy. Wtem coś dużego mignęło mu przed oczami i mutant uświadomił sobie, że jego miotacz leży na ziemi dwa metry dalej. Zaskoczony i głupi osiłek podrapał się po głowie zastanawiając się, co się tak właściwie stało. Rozmyślania przerwał gwałtowny ból w łokciach przebitych na wylot przez uzbrojonego w ostrza człowieka. Rozjuszony mutant ruszył na intruza miotając w jego kierunku groźby i przekleństwa oraz usiłując trafić go niesprawnymi kończynami. Wtedy również jego kolana zostały rozharatane potężnymi ciosami. Mutant klęczał na ziemi obficie brocząc krwią. Z każdej z ran ciurkiem spływała jucha, a mięśniak płakał jak dziecko.
- Umrzesz powolną, bardzo powolną śmiercią... - powiedział oschle wojownik. Jennifer odwróciła głowę nie mogąc patrzeć na to, co człowiek wyrabia z bezbronnym mutantem. Nie do końca rozumiała swoje zachowanie. Mutanty skrzywdziły ją, więc ten oprawca zasłużył na taki los. Ale jednak... nie mogła na to patrzeć. Kilka minut słyszała krzyki mutanta oraz odgłos przypominający jej ten, jaki towarzyszy ścinaniu zboża kosą. Gdy wszystko ucichło Jennifer nadal bała się odwrócić, ale w końcu się przemogła. Wojownik stał obok niej, zaś mutant, lub raczej to, co z niego zostało, leżał kilka metrów dalej w breji flaków, krwi i ekskrementów. Uszy, dłonie, stopy i głowa zostały odcięte. Kończyny oraz brzuch były poszatkowane na drobne kawałki. Zaś na klatce piersiowej, najbardziej "kompletnym" fragmencie zwłok, znajdował się wyryty ostrzem napis "ŚWINIA". Dziewczyna nie mogła się już opanować i zwymiotowała. Tymczasem Inkubus dokończył rytuał "wykreślania" symbolu mutanta na swojej skórze i ruszył do wnętrza jaskini. Z jego ostrzy powoli skapywały na ziemię krople krwi. Jennifer próbowała wziąć się w garść, gdy usłyszała kolejne odgłos walk. O większości dzikich bestii zamieszkujących pustkowia słyszała jedynie opowieści. Ale teraz była święcie przekonana, iż słyszy dziki ryk szpona śmierci. I nie pomyliła się. Z jaskini dosłownie wytoczyły się dwa kłębiące się ciała. Pośród chmur pyłu dostrzegła Inkubusa i szpon śmierci. Sądząc po rozmiarze potwora był on najprawdopodobniej w wieku między wczesną młodością a pełną dojrzałością. Bestia atakowała rogami i pazurami, a człowiek z niebywałą prędkością robił uniki i kontratakował ostrzami przymocowanymi do przegubów rąk. Dziewczyna z trudem dostrzegała, co się właściwie dzieje podczas tej dzikiej kotłowaniny. Co kilka sekund karmazynowe pręgi pojawiały się na grubej, brązowej skórze bestii. Człowiek dwa razy został lekko zadrapany pazurami, które przecięły kostium i pierwsze warstwy naskórka na lewym udzie i lewym ramieniu. Choć z trudem to przyznawała, Jennifer wyraźnie widziała, że to człowiek, a nie zwierzę atakuje z większą zaciętością i skutecznością. Szpon śmierci był już mocno pokiereszowany, gdy Inkubus postanowił skończyć zabawę i potężnym wymachem odrąbał głowę potworowi. Struga krwi siknęła na kostium mężczyzny. Rogaty łeb poszybował w powietrze, zaś bezgłowy korpus jeszcze przez kilka sekund chwiał się na nogach. Potem upadł w kałużę krwi z głośnym chlapnięciem. Inkubus podniósł głowę bestii wysoko w górę, przeciął obraz szpona śmierci na swoim ramieniu, po czym wydał z siebie długi, głośny, zwierzęcy ryk i odszedł w milczeniu.

*/*/*

Podpity żołnierz Enklawy odziany w zaawansowany pancerz wspomagany urządził sobie strzelnicę w wiosce jakiś dzikusów. Ubrani w podarte spodnie i zszyte ze skór jaszczurek stroje członkowie plemienia Ari nie mieli żadnych szans przeciwko chodzącemu czołgowi miotającemu na lewo i prawo plazmę z pistoletu energetycznego Glock 86. Dzikusy ginęły straszną śmiercią, ich ciała momentalnie rozpuszczały się pod wpływem wysokiej temperatury zmieniając się w bajora rozgrzanego, bulgoczącego kisielu. Mężczyźni, kobiety i dzieci panicznie usiłowali uciec, wznosili modły do swoich bóstw i... ginęli w zastraszającym tempie. Szansa na spenetrowanie takiej zbroi bez zaawansowanej broni i umiejętności była mniejsza niż zero. Dziki rajd żołnierza powstrzymało dopiero pojawienie się Inkubusa. Wiedział on dosłownie wszystko o tym rodzaju pancerza. Dzieło ludzkich rąk, choć na pierwszy rzut oka doskonałe, miało jednak swoje wady. Mężczyzna stanął twarzą w twarz z wojakiem. Zanim żołnierz zdołał wycelować i strzelić, Inkubus z chirurgiczną precyzją wbił ostrze w przeguby pancerza na łokciu prawej ręki. Z dziury buchnął snop iskier, strumyczki krwi wyciekały powoli biegnąc aż do koniuszków palców bezwładnej ręki, skąd skapywały na ziemię. Zaskoczony żołnierz upuścił broń i jęknął. Próbował złapać Inkubusa za gardło zdrową ręką, ale w tym momencie drugie ostrze przebiło się przez wzmacniany kołnierz i przeszyło tchawicę mężczyzny. Ranny żołnierz nie zdołał nawet krzyknąć, gdyż z gardła wydobywał się jedynie charkot i spieniona krew. Po chwili zamknął oczy i upadł na ziemię. Jeszcze przez kilka sekund całym jego ciałem ukrytym w zbroi targały konwulsje. W końcu znieruchomiał całkowicie. Gdy Inkubus zaznaczał na swojej skórze kolejne zwycięstwo ostrze dzidy rozcięło mu bok. Jedynie dobry refleks sprawił, że grot nie znalazł się w sercu, a rana była jedynie powierzchowna. Najwyraźniej tubylcy albo byli tak zdezorientowani, że uznali go za wroga, albo za demona, który pokonał innego demona. Nie czekając na dalszy rozwój wypadków Inkubus chwycił za drzewiec dzidy i przyciągnął plemiennego wojownika do siebie. Bez zbędnych ceregieli rozpłatał mu klatkę piersiową krusząc mostek. Następnie wyrwał umierającemu mężczyźnie serce i rzucił je przed grupkę czekających nieopodal wojowników. Tubylcy zażyli jakieś mikstury szamańskiej roboty i z dzikim rykiem rzucili się do walki. Na pomoc swoim ojcom i mężom rzuciła się reszta wioski. W sumie Inkubus miał przeciw sobie ośmiu wojowników, dziesięć kobiet i pięcioro dzieci. Rozjuszony zachowaniem ocalonych przed pogromem wieśniaków mężczyzna wpadł w szał bitewny. Ostrza wirowały zmieniając Inkubusa w ruchomą maszynkę do mielenia mięsa, zabójcę doskonałego. Po czterech, może pięciu minutach mężczyzna pokryty krwią swoją i wrogów stał na stercie ludzkich ciał. Zabił wszystkich, dwadzieścia trzy osoby. Wściekłość powoli wyparowywała z niego. Gdy doszedł do siebie uświadomił sobie, że z jego ręki zginęły również nieuzbrojone kobiety i dzieci. Klan nie brał pod uwagę czegoś takiego jak okoliczności łagodzące. Kodeks został złamany. Inkubus miał teraz wybór - albo wróci do klanu, gdzie popełni samobójstwo, albo uda się daleko stąd - na wygnanie. Z ciężkim sercem przyjął do wiadomości, że jego życie potoczyło się takim, a nie innym torem. Wybrał drugie rozwiązanie i postanowił poszukać swojego miejsca gdzieś indziej. Daleko, bardzo daleko stąd. Spojrzał na swoje prawe przedramię. Znajdowały się tam dwa tatuaże, których przysiągł nigdy nie "skreślać". Przedstawiały kobietę i dziecko z pustymi rękoma. Inkubus myślał przez chwilę, po czym uniósł ostrze i przeciął skórę na tatuażu. Potem ruszył w dalszą drogę.

*/*/*

Kilka lat później...

Po pustkowiach kroczył wysoki, wysportowany mężczyzna, mający około 22 lata. Jego strój był mocno podniszczony, w wielu miejscach połatany skrawkami innych materiałów lub skórami gekonów. Na ramionach nosił czaszki szponów śmierci, które teraz służyły jako pancerz. Włosy miał czarne i długie. Zarówno w nie, jak i w dość długą brodę wplecione były, niczym upiorne koraliki, małe fragmenty kości różnych zwierząt. Twarz zmieniła się nieco, zmężniała i niejako przystosowała się do wiatrów i burz piaskowych. Jedynie oczy pozostały takie same - zimne jak lód. Ostrza przymocowane na karwaszach do przegubów obu rąk były już trochę porysowane. Gdzieniegdzie widać było pierwsze oznaki korozji. Jednakże najbardziej charakterystyczną cechą owych broni były zaschnięte, brunatne plamy po krwi. Wędrowiec przemierzał pustynie od kilku lat. Ostatnio dowiedział się, że poszukują go siepacze klanu, który kiedyś porzucił. Przygotowywał się więc do potyczki z nimi. Zarówno psychicznie, jak i fizycznie.

Kilka tygodni później pierwsza grupka średnio uzdolnionych wojowników klanu CHI YONG urządziła zasadzkę na renegata. Siedmiu ukrytych w cieniu wojowników jednocześnie uderzyło na Inkubusa. Nie wiedzieli oni, że przez te dwa lata zdziczał on prawie całkowicie, stając się bardziej bestią niż człowiekiem. Pierwszy szarżujący wojownik w mgnieniu oka stracił głowę. Atak dwóch kolejnych został odparty szybkimi uderzeniami, czwarty napastnik został przebity na wylot i skonał w męczarniach. Inkubus odbił się od ziemi i wykonując dwa obroty w powietrzu dosłownie skosił parę napastników. Ostatni czekający w kolejce zdołał przeciąć skórę na plecach renegata. Szrama długości dwudziestu centymetrów rozjuszyła Inkubusa, który od razu zemścił się i silnym ciosem przebił czaszkę oponenta. Nagły atak ostatnich dwóch wojowników był skuteczny. Inkubus miał przebity biceps lewej ręki i szramę na klatce piersiowej. Renegat nadział na ostrze umocowane na prawej ręce jednego z napastników i uniósł go do góry patrząc, jak umiera. Gdy ostatni wojownik CHI YONG ponownie szarżował na znienawidzonego wroga, Inkubus obciął mu prawą dłoń, a następnie lewą ręką, mocno zranioną, chwycił go za szyję i zadusił.

Walka szybko dobiegła końca, ale zaleczenie ran trwało znacznie dłużej. Inkubus spodziewał się, że do końca życia będzie ścigany przez oddziały zabójców. Postanowił więc złożyć wizytę władzom klanu i raz na zawsze wyjaśnić wszelkie spory...

Koniec