- Nie! Zostaw mnie! Odejdź! - krzyczał wychudły mężczyzna tarzając się po ziemi - Czego ty ode mnie chcesz? Przecież już wszystko mi odebrałeś!
Głupiec. Nie potrafił zrozumieć, że nadal miał coś, co z największą ochotą bym mu odebrał. Podszedłem bliżej.
- Nie podchodź! Jeżeli jeszcze się zbliżysz, to cię zabiję!
Rzuciłem pełne litości spojrzenie kulącej się teraz przede mną postaci. Trochę mi go było szkoda. Przyłączyłem się do niego prawie dwa miesiące temu. Na początku był bardzo fajny - tak jak każdy. Dzielił się ze mną posiłkiem, zrobił jakieś wygodne miejsce do snu i przez jakiś czas był nawet bardzo szczęśliwy. Kilka razy mu nawet pomogłem, ale on nie był tego świadomy. Problemy jak zwykle pojawiły się, gdy dotarliśmy do większego skupiska ludzi. Wtedy nastały te "wypadki". Długo tam nie zagościł. Po trzech dniach musiał uciekać przed kilkoma poszkodowanymi osobami. Postanowił przyłączyć się do karawany. A ja? Nie mogłem przecież zostawić swojego niedawno poznanego przyjaciela. Ruszyłem razem z nim. I właśnie wtedy wszystko zaczęło się psuć...
Po prostu zaczął się domyślać. W końcu każdy się domyśla. Niektórzy wcześniej, a inni później. Z moim ostatnim przyjacielem spędziłem ponad rok. Ale on chyba wiedział od dłuższego czasu, zanim na zawsze się rozstaliśmy. Za bardzo się do mnie przywiązał. To jest ta okropna wada u wielu ludzi - jak się do czegoś przyzwyczają i to polubią, to później obawiają się nawet samej myśli o stracie swojej ukochanej rzeczy. Kiedyś spotkałem człowieka, który wiedział już, zanim do mnie podszedł. Gdy tylko mnie zobaczył, wziął nogi za pas. Niestety nie udało mi się go dogonić.
Znowu zrobiłem krok naprzód.
- Ostrzegam cię! Wiesz, że nie będę się wahał!
Lekko przechyliłem głowę i zrobiłem minę w stylu: "przecież doskonale wiesz, że ci się nie uda".
Kiedy ten marny człowiek zrozumie, że mnie się nie da zabić? Przecież już próbował. Raz nożem, kiedy indziej dzidą. Strzelał także do mnie z pistoletów i różnego rodzaju broni automatycznej. Raz nawet rzucił granatem, ale to nie był zbyt dobry pomysł. Oczywiście mi się nic nie stało, ale przez przypadek zabił jednego z członków karawany, z którą podróżowaliśmy. Jeszcze nigdy nie widziałem, aby człowiek tak szybko uciekał...
Zrobiłem kolejny krok.
Mężczyzna wyciągnął zza pleców swojego Magnum kaliber 44. Była to jego ulubiona broń, której nigdy nie używał, ale zawsze niezależnie od rozwoju wypadków, miał ją przy sobie. Teraz leżał dwa metry przede mną. Wyciągnął rękę. Wycelował prosto w moją głowę i...... wystrzelił. Po chwili drugi raz. I trzeci, czwarty, piąty, szósty... Sześć strzałów i..... ani jeden nie trafił. Pomiędzy każdym kolejnym robił coraz większą przerwę. Tak naprawdę, to chyba nawet nie liczył, że mu się tym razem uda. Po tylu próbach zabicia mnie, powinien być już tego świadom.
- Prz-przecież to n-nie możliwe! W ja-jaki sposób? - człowiek wypuścił z rąk swoją broń i skulił się jeszcze bardziej.
Podszedłem do niego i upuściłem na ziemię jeden nabój. Kaliber 44. Zawsze, gdy spotkałem nowego przyjaciela, zabierałem mu jeden pocisk z jego ulubionej broni. Trzymałem go na właśnie taką okazję.
Mężczyzna już chyba pogodził się ze swoim losem. Wziął nabój do ręki i pokiwał ze zrozumieniem głową. Odwróciłem się i poszedłem prosto przed siebie.
Po chwili usłyszałem huk. Tak, to był ostatni celny strzał oddany przez mojego przyjaciela. Po paru krokach odwróciłem się. Na ziemi bezwładnie leżało ciało martwego człowieka. Tak jak u każdego, komu podarowałem ostatnią szansę, mężczyzna umarł z szerokim uśmiechem na twarzy.
Dziwne, niektórzy ludzie twierdzili, że to przekleństwo. Skaza. Jakiś wybryk natury lub efekt napromieniowania. Ja jednak uważam, że to dar. Wspaniały dar, który jest całym moim życiem. To jemu zawdzięczam imię, pod jakim jestem znany. Tak, ludzie, do których się przyłączałem, zawsze po jakimś czasie zaczynali mnie tak nazywać. Pechowy Pies. Piękne imię, co nie?
Z zadowoleniem zamerdałem ogonem i ruszyłem na południe. Teraz nie pozostało mi nic innego, jak znaleźć sobie nowego przyjaciela...