[RADIATEDtheFALLOUTzin]=[ONE DAY ON THE DESERT]=[Cudowne dzieci 2.5]

Tata patrzył przez zabrudzoną szybę, na inkubatory po drugiej stronie.
... Cudowne Dzieci klasy "S"...
... Klasy idealnych szturmowców...
... Nie potrzebujących zbroi...
... Samobójców w centrum walki...
... Wynalazki przedwojennych naukowców...
... Dzieci...

U podnóża gór natknęli się na bazę wojskową. A właściwie na to, co z niej pozostało. Kronk nie zastanawiał się wcześniej, jak jego towarzyszka zamierza się tam dostać. Powiedziała, że trzeba, to trzeba. On nie był od myślenia. On był od, aktualnie, przekopywania się przez zwalisko gruzu. A że się nie zastanawiał nad powyższym zagadnieniem, toteż nie zaskoczyło go gdy wylądowali w końcu, w prawie zasypanym pomieszczeniu.

Panował niesamowity zaduch, więc powiększyli 'wejście'. Wokoło walały się truchła w brudnozielonych uniformach. Żołnierze którzy nie zginęli przygnieceni, po prostu się udusili.
- Nawet jak nie znajdziemy informacji o laboratorium, to i tak nieźle na tym zarobimy - mruknęła sięgając do najbliższego z trupów z latarką w ręku.

Bez jakiegokolwiek poszanowania dla zmarłych, okradła zwłoki z kilku drobiazgów. Przypadkiem odczytała małą plakietkę z imieniem i nazwiskiem ofiary. Ani major Mullins, ani pozostali żołnierze nie mieli widocznie nic przeciwko, gdyż milcząco, choć uśmiechając się przez cały czas, patrzyli jak ich 'goście' wypełnili plecaki przedwojennymi gadżetami i ruszyli w głąb zniszczonych zabudowań.

- Powinienem był lepiej się przygotować - zagryzłem wargę, marząc o paczce papierosów.
Doskonale zdawałem sobie sprawę, że zrobiłem wszystko co mogłem. To, że Pancor Jackhammer okazał się mało skuteczny, nie było moją winą. W przypływie czarnego humoru zacząłem się zastanawiać co by sobie dało radę z tą zmutowaną kupą mięcha, która mnie teraz więziła. Wyrzutnia rakiet?
- Działko Gauss MEC - odpowiedział, jakby czytając w mych myślach.
Spojrzałem na niego spode łba.
- Kosztuje tyle, że powinno samo biegać za wrogiem...
Uśmiechnął się, lecz to wcale nie poprawiło jego wyglądu. Nic brzydszego w życiu nie widziałem. A widziałem naprawdę sporo.
- Słuchaj no, czemu mnie nie zabiłeś?
Albo zignorował jego pytanie, albo nie wiedział co powiedzieć. Tak się kończyła każda próba konwersacji, a co za tym idzie - próba wyperswadowania osiłkowi pomysłu na więzienie mnie w nieskończoność. Skoro ani moje umiejętności bojowe, ani urok osobisty się na nic nie przydał, musiałem liczyć na swoje szczęście...
- No to leżę...

Gdy dotarli na miejsce, kilka wieżyczek strażniczych było już rozwalonych. Kronk przekonał się, że nie wszystkie, gdy o mało co nie oberwał seryjką w nogę. Oberwał 'swoje' jednak i tak, gdyż kilka kul poszło rykoszetem. Nim jednak zwalił się ciężko na ubitą glebę, rozwalił sprawcę swojego bólu. Wielkiego, wielkiego bólu.
- Nie trzeba amputować - pocieszyła go kobieta, która błyskawicznie znalazła się przy nim i zatamowała potok krwi - Kule, o dziwo, ominęły ścięgna. Masz więcej szczęścia niż rozumu.
Mówiła po niemiecku, krótkimi zdaniami, za co był jej wdzięczny. Ciemne plamy wirowały mu już przed oczami, więc chwycił ją za kościstą rękę i z trudem wycharczał:
- Nigdy... ci tego... nie mówiłem... a dawno... powinienem.... ja...
- Dostałeś w nogę, czy w łeb? - zapytała oschle, patrząc na niego z góry - Nie umrzesz, idioto. Nie od tego.
Z plecaka wyjęła, przyszykowaną na takie okazje, apteczkę. Odcięła strzępy nogawki i zmontowała całkiem zgrabny opatrunek. Kiedy Kronk zobaczył jak wbija mu w przedramię igłę Stimpacka, po prostu zemdlał.
- Muszę znaleźć coś lepszego, bo to długo nie wytrzyma - pomyślała, patrząc to na obandażowaną nogę to na pustą już apteczkę - Żeby tylko się nie ocknął, nim wrócę.

Przeczesała pierwsze i drugie piętro laboratorium, nim wpadła w zastawioną pułapkę. Nie była ani dobrym strzelcem, ani kamikaze, więc spokojnie czekała aż mutant o kolorze skóry całkiem ludzkiej, zbliży się na odległość głosu. Rzuciła w jego stronę kilka prostych wyrazów, bez specjalnego entuzjazmu. Jakież było jej zdziwienie, gdy odpowiedział płynnie w jej ojczystej mowie. Jednak radość trwała krótko (choć i tak dłużej niż się spodziewała), gdyż bez zbędnych ceregieli rozbroił ją z co niebezpieczniejszych zabawek i zaprowadził do prowizorycznego więzienia, gdzie czekałem.

- Hallo - powiedziała kobieta z niemieckim akcentem, wchodząc do celi. Gdybym nie siedział, to bym upadł.
- Gdzie Kronk? - zapytałem pół-szeptem, gdy już doszedłem do siebie.
- Zdycha na powierzchni, wieżyczka go przywitała - odparła łamaną angielszczyzną.

Zmartwiło mnie to nawet bardzo. Nie to żeby jakoś specjalnie lubił lekko przygłupiego mężczyznę, ale wydawał się aktualnie, moją ostatnią nadzieją na wydostanie się żywcem z tego laboratorium.
- A co wy tu właściwie robicie?
Nowoprzybyła wyglądała przez pole siłowe i nie zwracała na mnie większej uwagi.
- My? Po leki, po sprzęt medyczny... A ty?
- Żeby kolejny raz ocalić świat? - chuda widocznie nie znała zbyt dobrze angielskiego, bo nie załapała żartu. A może to żart był kiepski - Rozkaz Szefa. Widzisz tego tam?

Ludzka szafa czytała coś, lekko bujając się na wymęczonym krześle.
- Wpakowałem w niego cały magazynek z bliska, dziesięć patronów. I NIC. A jest bez zbroi... - zamachałem rozpaczliwie rękami w celu podkreślenia wagi moich słów.
- Próbowałeś z nim gadać? - zapytała rzeczowo tamta.
Ponuro patrzyłem przez żółte pole siłowe na supermutanta nowej generacji. Miała pretensje do niego o to, że posłusznie nie padł trupem.
- Chyba mięśniami zastąpili mu mózg, bo nie odpowiada na moje pytania. Siedzi tam od kilkunastu godzin i najspokojniej w świecie czyta jakąś zakichaną książkę. Zaczynam być głodny - z irytacją zakończyłem wypowiedź.

Niemka chwilę się zastanawiała, patrząc na panel kontrolny wbudowany w ścianę.
- Hej! - krzyknęła nagle w stronę osiłka - Verstehst du wovon er spricht?
- Ja, aber nicht alles. Er spricht zu viel und zu schnell, wenn du weist was ich meine.
Aż otworzyłem usta ze zdumienia.
- Co? Co on mówi?
- Nie rozumiesz?
- Z niemieckiego to znam kilka wyrazów...
Kobieta znów nad czymś głęboko się zastanawiała. Dopiero po dłuższej chwili, powiedziała
- On rozumie wyłącznie niemiecki. Myślę, że potrafię go przekonać, by nas wypuścił. Jednak muszę wiedzieć... - zawahała się - Na czym stoję. Kim, bądź czym on jest, i co tutaj robi.

Podrapałem się za uchem, składając w myśli urywki informacji jakie otrzymałem od Monick. Tymczasem ona prowadziła dialog z mięśniakiem. W końcu mężczyzna skinął głową na znak zgody i ruszył w stronę działającej windy.
- Co mu powiedziałaś?
- Że mój towarzysz umrze, jeśli zaraz mu nie opatrzę rany.

Kronk rzeczywiście wyglądał źle. Blady, zakrwawiony... Nieprzytomny. Patrzył z lekkim podziwem, jak Niemka profesjonalnie zmienia opatrunek. Mutant po krótkiej z nią rozmowie przyniósł dwie pełne torby lekarskie i trochę sprzętu medycznego. On także zauważył zdolności kobiety.
- Gdzie odebrałaś lekarskie wykształcenie? - zapytał po niemiecku.
- W Vault City. Mają komputery z odpowiednimi programami...
- Vault City?
- Tak, miasto zbudowane na przedwojennym schronie. -spojrzała na mnie.

Kiedy odwrócił głowę w stronę jednego z działających monitorów, dała mi znak ręką, bym milczał. Zamierzała się stąd wydostać, a wiedziała że udać się to może jedynie drogą dyplomacji. Zaaplikowała Kronkowi środek nasenny, by jej nie przeszkadzał i podjęła rozmowę.
- Widzę, że używasz medycznych komputerów. Nie wiedziałam, że poza Vault City jakieś jeszcze działają.
Kiwnął głową.
- Tak w ogóle, to do czego ich używasz?
- Monitoruję Dzieci.
- Jakie dzieci?
- Dzieci - powiedział z jakimś dziwnym naciskiem - Ojca.
- I wszystko jasne - pomyślała z przekąsem, ale nie zamierzała dać się zbyć - Czemu je monitorujesz?
Nie odpowiedział, nanosząc drobne korekty do komputera.
- Czy są chore?
Odwrócił się w jej stronę. Z jego twarzy nie mogła nic wyczytać.
- Jestem lekarzem, może potrafię im pomóc?
- Nie - odparł miękko, a ona poczuła zimny pot na karku - Tylko Ojciec potrafi im pomóc... Im... Tym co pozostaly...
- Czemu więc nie pomoże?
- Poszedł szukać... tych które porwano - odniosła wrażenie, jakby mówienie na ten temat sprawiało mu ból.
- Dawno?
Nie odpowiedział od razu.
- Miałem 11 lat jak go żegnałem.
- Siedzisz tu przez ten cały czas? - starała się powiedzieć to obojętnym tonem. Miała przed sobą ok. 35-letniego mężczyznę.
- Dzieci mnie potrzebują - odparł po prostu.
Odwrócił się do sprzętu, dając tym samym do zrozumienia, że temat zamknięty.
- On nas nie zamierza wypuścić - powiedziała z przekonaniem, po angielsku - On czeka na ojca, którego rozpieprzyli pewnie pierwsi lepsi Raidersi jakieś ćwierć wieku temu - dodała już w myśli.

Patrząc ponuro na 'dozorcę', szukając jego słabych punktów rozmyślała nad PLANEM. Po prawie godzinie, zdołała uciszyć wszelkie wątpliwości. Poprosiła mnie jeszcze półszeptem o zachowanie ciszy i ewentualne przytakiwanie. Zaczęła rozmowę.
- Kochasz te "dzieci", prawda? - bardziej stwierdziła niż zapytała - To ze względu na nie siedzisz tu sam, już tyle czasu.
Nie oderwał wzroku od czytanej książki, lecz skinął potwierdzająco głową.
- Jesteś gotowy dla nich zrobić wszystko. Tak jak ja dla swoich.
Na jego małym czole pojawiły się poziome zmarszczki.
- Ja także opiekuję się dziećmi - potwierdziła wcześniejsze słowa - Słyszałeś kiedykolwiek o Dzieciach Katedry?
Zaprzeczył, ale zdołała przyciągnąć jego uwagę.
- Dawno temu, pewna kobieta założyła szpital - przerwała na chwilę opowieść by się upewnić - Wiesz co to takiego szpital, prawda? Więc ta kobieta, Jain jej było na imię, przygarnęła wszystkie miastowe sieroty i oprócz opierunku zapewniała im jako takie wykształcenie. Medyczne. Jednak nic pożądanego nie przychodzi ludziom dobrej woli z łatwością. Żebrała na ulicach o jedzenie, by nie musiały tego robić dzieci. Za leczenie brała drobne opłaty, a uzyskane pieniądze przeznaczała na cienkie szmaty z których robiła bandaże, na krawieckie nici które smarowała woskiem by móc zszywać rany... Od czasu do czasu zdarzał się podróżnik, któremu nie mogła już pomóc. Dobytek zmarłego nie raz ratował ich od śmierci głodowej...

Wzięła głębszy oddech. Mężczyzna wydawał się zainteresowany losami Jain.
- Ludzie przychodzili do niej z bardzo daleka. Z różnymi, często rozległymi ranami. Zdarzało się nawet, że musiała amputować strzaskane kończyny... Piłą umoczoną w najtańszym alkoholu! Nie była chirurgiem. Uczyła się, jednocześnie praktykując. Często nie spała, często nie jadła... Krzyki operowanych bez znieczulenia dobijały ją psychicznie, a niezaspokojony nigdy głód - fizycznie. Poświęcała wszystko, nie dostając w zamian prawie nic. Jej nagrodą były uśmiechy i miłość dzieci. Dzieci... one też nie miały łatwego życia. Pozbawione dzieciństwa, wiecznie brudne i głodne, opiekujące się rannymi... To także nie dawało jej spać. Podejrzewam, że była z jakiegoś schronu, że widziała LEPSZE życie. Wiesz co robiła, by w życiu tych dzieci pojawiło się choć trochę piękna? Nauczyła je czerpać radość z najpiękniejszych, najmniejszych i najdelikatniejszych rzeczy, które przetrwały tyle zła... z kwiatów.

Mutant milczał, lecz wiedziała, że uważnie ją słucha. Zerknęła na obu współwięźniów.
- Jednak problemy Jain nie na tym się kończyły. W mieście nieoficjalną władzę miał mężczyzna imieniem Decker, zbir, człowiek bez honoru. Zabiegał o jej rękę, a kiedy go odrzuciła... Szeryf Greene zapewniał jej ochronę przed bezpośrednim niebezpieczeństwem ze strony Deckera, jednak nie miał dowodów na jego przestępczą działalność, przez co nie mógł go zapuszkować. I wtedy do miasta zawitał podróżnik... Nie nudzę cię?
Gwałtownie zaprzeczył, a towarzysz niedoli, zaskoczony, aż podskoczył.
- Decker się z nim dogadał... Szeryf interweniował zbyt późno. Obcy oszczędził tylko dzieci - przełknęła ślinę, gdyż zaschło jej w gardle.
- Co się z nimi stało? - w jego głosie usłyszała delikatne załamanie.
- Najstarsze z nich postanowiło kontynuować działalność Jain. Nikt nie odszedł. Jednak pewne rzeczy uległy zmianie. Już nie sprzedawali broni po zmarłych. Już nie żebrali po ulicach. Ze względu na pamięć o Jain, postanowili się nie mścić. Nie okradali ludzi, lecz nie przepuszczali opuszczonym budynkom. Dogadali się z gildiami kupców, oferowali im swoje usługi w zamian za mapy, za wiadomości z pustkowia... Mijały lata. I gdy już powoli rośli w siłę, wychodzili na swoje, wtedy przyszły "lata rozpaczy". Zwierzęta, ludzie... choroba na którą nie potrafili znaleźć lekarstwa zbierała krwawe żniwo. Zaczęło brakować wszystkiego, począwszy na antybiotykach, skończywszy na zdatnej do picia wodzie. W cierpieniu zmarło dziecko-przywódca.
- Myśleli, że to koniec, tracili wiarę i nadzieję... Wtedy do córki dziecka które przejęło "interes" po Jain, przyszła... Jain! Była ubrana w purpurowy habit, tak jak niegdyś, a spod nóg wyrastały jej kwiaty... Była łagodnie uśmiechnięta... Matka która przyszła do swoich dzieci... - przerwała na chwilę, zagryzając dolną wargę - Po tym zdarzeniu, cudzie, szpital, jak Feniks, się odrodził. Było ciężko, lecz dziewczyna była zdeterminowana. Sama wielka Jain nakazała jej iść swoim śladem. Założyła szpital-sierociniec. Poświęciła swe życie, dobrowolnie... Podróżowała wiele, wzbogacając swą wiedzę z zakresu medycyny i zdobywając potrzebny sprzęt. - patrzyła przed siebie, myślami będąc daleko.
- I dalej podróżuje - powiedział cicho.
Wstał i podszedł do pola siłowego.
- Zrobiłabym dla nich wszystko... Dla swoich dzieci...
- Rozumiem cię.
- Więc pozwól mi odejść.
Odwrócił się, by popatrzeć na migające w monitorach cyferki. W końcu głośno westchnął i odblokował przejście.
- Odejdziesz stąd i nigdy nie wrócisz. Nie odpowiedziała mu. Uśmiechnęła się tylko.

Z niedowierzaniem patrzyłem jak Niemka wychodzi z celi. Jak spokojnie podchodzi do biurka. Jak sięga po leżący obok cienkiej książki "Waffen und Munition" pistolet plazmowy. Jak wraca do celi, jakby przypomniała sobie, że czegoś zapomniała. Jak mijając mutanta nagle się zatrzymuje, okręca i błyskawicznie przykładając mu broń do głowy - strzela.
Odruchowo zamknąłem oczy. Poczułem zapach ozonu. I niesamowitą wprost ulgę.

Pozbieraliśmy sprzęt medyczny z pomieszczeń laboratoryjnych. Nie budząc Kronka, Niemka go zoperowała, w czasie gdy ja przechadzałem się między "Dziećmi", umieszczonymi w owalnych zbiornikach wypełnionych zielonkawą gęstą cieczą.

Gdy skończyliśmy (ona operację, ja zwiedzanie), usiedliśmy w jednym z 'pokoi dziennych' przy szerokim blacie. Jak za "starych dobrych czasów" wyjąłem z otchłani swojego plecaka butelkę Rotgut'a, otworzyłem i pociągnąłem z gwinta. Kiedy już na dnie nie pozostało ani kropelki, a obydwoje mieliśmy lekko mętny wzrok, zapytałem:
- Co mu takiego nagadałaś, że cię wypuścił?
- Powiedziałam, że... - opowiedziała mi w skrócie łzawą historię.
Milczęliśmy zgodnie przez parę sekund, nim, równie zgodnie, ryknęliśmy śmiechem.
- Jejku, nie mogę uwierzyć, że to wciągnął... Swoją drogą, niezłą historyjkę wykombinowałaś.
Niemka zachichotała.
- Wiarygodniejszą od twojej - puściła perskie oczko.
Spojrzałem ze zdziwieniem na starszą kobietę.
- Super-zdolności? Telekineza? Zmiana koloru skóry? Za kogo ty mnie masz? - zapytała bez pretensji.
Pokręciłem wolno głową, nic nie odpowiadając. Sam nie mogłem w kilka rzeczy uwierzyć.
Jednak Monick... Nie spodziewałem się, że tamta...
- A właściwie, to po co ci tyle...? - machnąłem w stronę skupiska wszelkiego rodzaju Stimpacków, tabletek i butelek.
- Kasa, szmal, mamona... Nieźle za to płacą.
- Aha.
- A jak tam Monick? -zapytała uprzejmie.
- Siedzi u Szefa i wylizuje się z ran.
- Zamierzasz jej powiedzieć o tej "przygodzie" ?
- No co ty. Jeszcze chciała by tu wpaść...
Siedzieliśmy w ciszy nie wiedząc co można by było jeszcze powiedzieć, a nie mając się czego napić.
- Gdzie teraz idziecie?
- Na północ. -wzruszyła kościstymi ramionami - A ty?
- Do New Reno... Wielki Jesus ma jakiś problem z nowym chłystkiem...
- Nie pozostaje nic innego, jak się pożegnać. Pozdrów swoją dziewczynę.
- Taa. Spotkamy się pewnie jeszcze...

Niemka nie odpowiedziała. Powinna była ostrzec starego znajomego przed Salvatore, jednak nie czuła się w obowiązku tego robić. Uśmiechnęła się tylko. Ponownie.