[RADIATEDtheFALLOUTzin]=[Z ARCHIWUM R]=[INTRO 2002]

Nad sporej wielkości ranczem wschodziło słońce. Promienie padały na ciągnące się kilkadziesiąt metrów ogrodzenie, zieloną trawę i drewniany dach domu. Z cichym skrzypnięciem otworzyły się drzwi i na werandzie stanął portorykańczyk Gonzales. Przetarł szkła swoich okularów i powiedział do siebie:
- To będzie niezły dzień.
Potem wrócił do środka budynku. Po kilkunastu minutach przed dom wyszła młoda Niemka Petra Angefert. Spojrzała na słońce, wzięła głęboki oddech, zrobiła boso kilka kroków po mokrej trawie.
- To będzie piękny dzień - powiedziała do siebie uśmiechając się szeroko. Wróciła do domu podśpiewując sobie "aaaj kiiiip on fooolin...", popularną piosenkę Alicii Keys.
Minęło pół godziny i na werandzie stanął owinięty szlafrokiem Arab Salah-Ad-Din. Założył na głowę arafatkę, spojrzał na obrzydliwie piękny wschód słońca, cholerną mokrą trawę, latające słodko motylki, kicającego po podwórku śnieżnobiałego króliczka i w ogóle rozpoczynający się wspaniały dzień. Podrapał się w głowę i rzucił półgłosem:
- O kurwa...
Następnie wyjął spod szlafroka kałasznikowa i pociągnął serią po króliczku.
- To nie będzie dobry dzień... - powiedział do siebie zbierając z werandy łuski po nabojach.

O godzinie jedenastej wszyscy mieszkańcy rancza "Radiated" zebrali się na organizowanym przez szefa, Japończyka Kazuyę, barbecue. Wspomniany jegomość smażył steki z bramina na grillu, co jakiś czas przewracając je na drugą stronę swoją kataną. Często zdarzała mu się pociągnąć spory łyk z butelki oznaczonej etykietką "GAMMA GULP BEER". Po podwórku spacerowała w swoim odświętnym kimonie piękna Chinka Heimao. Chłodziła się przy pomocy wachlarza, zaś przy jej nodze spacerował wierny czarny kot. Patrząc z daleka można by stwierdzić, że jest to niezwykle spokojna osoba. Tymczasem pod długimi, kruczoczarnymi włosami znajdowały się słuchawki, z których słychać było, wyśpiewującego swoje teksty na całe gardło, samego Marilyn Mansona. Wtajemniczeni wiedzieli również o kilku sztyletach ukrytych w obszernych rękawach kimona... Nieopodal na rozkładanych krzesełkach byczyli się wąsiaty Włoch Ilorozzi, Rosjanin Nikołaj Obsydianowicz z czapką "dokerką" naciągniętą na głowę i Łukasz Lechosławski pucujący Railguna. Brygada popijała sobie piwko i grała w pokera na pieniądze. Amerykanin zwany Uncle Sam siedział na dachu domu i majstrował coś przy stercie drutu i metalowych płatów. Zaczepiony przez Kazuyę wspomniał coś o "montowaniu telewizji satelitarnej". Na małym pniaczku siedział Grek Stavros Edenus rytmicznie bębniąc w klawiaturkę swojego ulubionego laptopa. Właśnie tworzyło się nowe opowiadanie.

Arab Salah-Ad-Din i prawdziwy wiking, Sven Skorpionsen, dyskutowali o nowej witrynie falloutowej, toporach oburęcznych i innych takich. Co jakiś czas z okrzykiem "na pohybel" stukali się kuflami wypełnionymi po brzegi czwórniakiem korzennym. Petra Angefert szukała swojego nowego zwierzątka, śnieżnobiałego króliczka który zaginął wczoraj wieczorem. Ze starych, wielkich kolumn ryknęły metalowe riffy zespołu Sirrah. Salah-ad-Din i Lechosławski zaczęli rytmicznie zarzucać głowami w takt "On The Verge". Po mocniejszym uderzeniu w perkusję, które wzmocnione kolumnami było delikatne jak wystrzał z armaty, Uncle Sam z krzykiem (iiiiiiiiiiaaaaaaa!) spadł z dachu. Nikt się tym za bardzo nie przejął, bo to już nie pierwszy raz. I z pewnością nie ostatni.
- Dobra, załoga! - powiedział nagle Kazuya - Może by tak się zabrać za składanie nowego numeru zina, hai?
- Eeeeeeeeeeeee - odpowiedziała jednocześnie załoga otwierając nowe browce.
- Salah-Ad-Din! - Petra Angefert była wyraźnie wkurzona - Znalazłam zwłoki mojego króliczka!
- No i coooooo - Arab zaczynał już czwarty kufel czwórniaka korzennego, który ma od 10 do 12 Wolt ;)
- A to, że miały dużo 7,62 mm dziur... zupełnie jak z kałasznikowa.
- No i cooooo - Arab kiwał się na swoim krzesełku zastanawiając się, dlaczego literki w Koranie uciekają z kartki.
- Kazuya, powiedz mu coś! - Petra traciła resztki cierpliwości.
- Eee... Salah-Ad-Din! - powiedział Kazuya po krótkim zastanowieniu.
- Nooooo?
- Coś!
- Hehe - zaśmiał się Salah-Ad-Din i spadł pod stolik.
- A zresztą sama to załatwię! - wrzasnęła Petra i wciągnęła z torebki mały, aczkolwiek poręczny gun, UZI, i pojechała serią po kolumnach. Dźwięki metalu ucichły. Lechosławski z wrażenia upuścił Raila na ziemię, a Salah-Ad-Din zerwał się spod stolika z okrzykiem:
- JIHAD!
Wesołą zabawę przerwał dzwonek, na którym ktoś uwiesił się przed furtką. Lechosławski poszedł sprawdzić, kto niepokoi załogę RADIATED, a Skorpionsen i Heimao starali się rozdzielić walczące strony. Przed bramą stał mężczyzna z kratką jakiegoś trunku.
- Mefiu? Mefiu Szafrankian? - zapytał Lechosławski nie dowierzając własnym oczom. Stary druh, fan zespołu System Of A Down, postanowił odwiedzić swoich znajomych.
- Praise the Jerry! - krzyknął Mefiu wręczając Łukaszowi skrzynkę wiśniówki przedniej jakości.
- Poliwoj! - odkrzyknął Obsydianowicz biegnąc ze szklankami.
Przez pół dnia cała brygada balowała opróżniając prawie wszystkie flaszki, jakie znajdowały się na ranczo. Ilorozzi miał kilka wizji, które teraz starał się pośpiesznie zanotować:
- Będą w sssam raz... do nowychchchch opowiadań...
- Ghule na Madagaskar! - wrzasnął Skorpionsen rozbijając kolejny kufel w drobny mak.
Potem wszyscy mężczyźni zasnęli z przepicia a kobiety ze zmęczenia (w końcu odganianie się od nawalonych facetów też męczy, nie? ;).

Rano brygada zaczęła powoli się budzić. Edenus miał dorysowane markerem wąsy, Ilorozzi ogolone pół głowy, a Kazuya tatuaż "Al-Quaida Hunting Club". Petra i Heimao od razu udały się do toalety w celu odprawienia porannych, kobiecych rytuałów. Panowie mieli mniej szczęścia - łeb bolał, w gębie sucho i jeszcze te głupie gołębie tupały jak cholera! Mefiu odnalazł ostatnią flaszkę Jerry'ego i zaproponował, żeby strzelić sobie klinika. Reszta przystała na ten pomysł. Niestety, otwarcie flaszki jakoś nie szło, a tu kurde kac męczy! Salah-Ad-Din, który miał wrażenie, że ma w gębie piasek nie wytrzymał i zaczął krzyczeć:
- Szabli, kurwa! Szabli!
Kazuya zerwał się na równe nogi i przy pomocy swojej katany upierdzielił szyjkę Jerry'ego. Dziwne, ale po pijaku zawsze miał lepszego cela ;) Mefiu szybko rozparcelował ostatnią flaszkę miedzy wszystkich zainteresowanych. Mężczyźni stuknęli się szklankami i duszkiem wypili całą ich zawartość.
- Ach, Jerry! - powiedzieli z błogim uśmiechem.
- Ach ci mężczyźni, tylko chlanie wam w głowach - powiedziała Petra wychodząc z domu.
- Ale jesteś wredna - rzucił smutno Obsydianowicz.
- A ty pijany!
- Ale ja za kilka godzin będę trzeźwy! - powiedział z uśmiechem Obsydianowicz.

Wakacje wakacjami, ale w końcu nadszedł czas składania nowego numeru zina. Redaktorzy siedzieli w wielkim salonie i ciężko pracowali (yeah... right ;) a naczelny Kazuya biegał po całej chałupie kurwiając kontrahentów przez komórkę, na czym świat nie stoi.
- Przeca mieliśmy być na tym serwisie?! ... A co mnie to obchodzi! Miałeś załatwić to się teraz staraj! ... Gówno mnie to obchodzi, a te plakaty reklamowe chcę mieć na wczoraj!
Heimao siedziała przy sztalugach zdecydowanymi pociągnięciami malując kolejne artworki. Lechosławski i Obsydianowicz przygotowywali kolejne sprawozdanie o klanach falloutowych. Uncle Sam gmerał w sprzęcie i grafice nowego numeru. Gonzales w pośpiechu przygotowywał streszczenie najważniejszych wydarzeń minionego miesiąca. Petra Angefert szukała kolejnych skandali w światku falloutowym., a Skorpionsen szukał nowych broni w Falout Tactics. Co do redaktorów od historii - Edenus kończył swoje opowiadanie, Ilorozzi zaczynał, a Salah-Ad-Din oglądał gołe baby w internecie ;)

Koniec (by Saladyn, 28-V-2002)