Zetknięcie się z książką "Wilk w cieniu" zaliczam do jednych z przyjemniejszych chwil w moim życiu. Książka ma klimaty Falloutowe, ale w innym wydaniu niż opisywana ostatnim razem "Kantyka dla Leibowitza". Dla mnie obie są na swój sposób genialne. O ile w "Kantyku..." stawiano na klimat i swego rodzaju "filozoficzny aspekt" życia po zagładzie atomowej, o tyle w książkach Gemmella dominują skrótowość opisów i akcja. Różnica dla mnie jest taka, że książkę Millera smakowałem powoli niczym wytrawne wino, natomiast świat Gemmella dosłownie "żłopałem" jak dobre piwo. Sorki za te alkoholiczne porównania, ale serię Gemmella trawi się łatwiej i szybciej. Jeżeli więc "Kantyk..." okazał się dla któregoś z Was, drodzy czytelnicy, za nudny, to cykl "Opowieści Sipstrassi" powinien przypaść Wam do gustu. Zwracam szczególną uwagę na opisy starć i strzelanin.

Garść detali - cykl składa się z pięciu tomów, z których fana Fallouta zainteresują raczej tylko pierwsze trzy. Pozostałe są przedstawicielami gatunku fantasy. Dlaczego tak? Po prostu cała seria reprezentuje gatunek technofantasy. Z czego najbardziej "techno" jest to pierwszy tom ("Wilk w cieniu"), a dalsze epizody są już... coraz bardziej fantasy ;) Mieszanka nietypowa, ale udana. Ja "zręcznie olewałem" występujące sporadycznie motywy "magiczne" i syciłem się nieco "kowbojską" atmosferą książek. Odnośnie stylu pana Gemmella to od siebie dodam jeszcze tyle, że praktycznie fanom Arcanum może się spodobać jeszcze bardziej.

Kolejny etap tej mini recenzji to "słowo o realiach". Oczywiście - świat po wielkiej katastrofie (dokładnie chodzi o kilka czynników, które zadziałały jednocześnie np. zmianę biegunowości planety - w ogóle wątki historyczne są tutaj fajnie zaimplementowane. W żadnym wypadku nie wygląda to na naukowy bełkot). Część ludzi przeżyła i egzystuje w warunkach westernowych. Poruszają się pieszo, konno bądź wozami znanymi chociażby z filmów Sergia Leone ;) Rządzą rewolwery i inna, uznawana dziś za "prymitywną", broń. Czasem dokuczają zwierzaki (lwy i niedźwiedzie na przykład) czy też promieniowanie. Ludzie szukają sobie dobrego miejsca, w którym mogą się osiedlić i zakładają miasta. Po prostu klasyka :)

W takim oto świecie żyje sobie bohater (pierwszych trzech książek przynajmniej) - Jon Shannow zwany "Człowiekiem Jeruzalem". I tu Gemmell pozytywnie zaskoczył mnie dwoma konceptami. Po pierwsze - jako zapalony gracz przywykłem do tego, że postać jest słaba, albo przeciętna. Wraz z przygodami zdobywa doświadczenie i sprzęt stając się prawdziwym, zawodowym wojownikiem. Tymczasem gdy rozpoczyna się akcja "Wilka w cieniu", Jon Shannow już jest legendarnym rewolwerowcem. Czyli akcja spalona? - zapytacie. Nie. Gemmell zręcznie prowadzi narrację i nie nudzi czytelnika. Shannow będzie natrafi na swojej drodze na wyzwania godne swojej rangi. Druga sprawa - Shannow nie jest typem "Rambowca". A przynajmniej nie do końca. Fakt - dobry z niego rewolwerowiec. Ale czy żyje po to, by pomagać innym? A może samemu zdobyć władzę? Też pudło. Otóż nasz bohater szuka legendarnego miasta Jeruzalem, gdzie spodziewa się znaleźć spokój i szczęście. Skąd taki wybór? Jon zapamiętale studiuję biblię. Apokalipsę ten świat już widział, więc teraz musi być gdzieś obiecane Jeruzalem. Swoją drogą ciekawy patent - rewolwerowiec i zabijaka czyta biblię. W którymś momencie jedna z postaci drugoplanowych zapytała, jak Shannow godzi swoją profesję z tak wielką wiarą. Spodziewałem się odpowiedzi typu: "Spadaj", albo "Tak to jest i tyle". Tymczasem Jon szczerze odpowiada, że nie wie i sam zastanawia się, dlaczego w jednym fragmencie "jego bóg" mówi mu, żeby przebaczać nieprzyjaciołom i nadstawiać drugi policzek, a w innym każe razić wrogów bez litości. Żadnego bełkotu, moralizowania. Plusik :)

Te ciągłe rozterki sprawiły, że Shannow stał się dla mnie postacią z krwi i kości. Jest autentyczny i za to go lubię. Ponadto jest samotnikiem, nie ma śmiałości do kobiet i... ludzie go wykorzystują. Jeden schemat powielał się w przeszłości bohatera dość często - pojawiał się w wiosce nękanej przez bandytów, na prośbę ludności rozprawiał się z nimi, a potem uratowani mało delikatnie sugerowali mu, żeby już sobie pojechał. "Kiedy pan wyjeżdża, panie Shannow?" - pytali. Bali się go i nie chcieli takiej osoby w swojej społeczności. I to ewidentnie bardzo boli Shannowa. Jest to też powodem, dla którego wiąż się tuła. Same przygody są dość ciekawe. Czasem Jon podróżuje z jakąś postacią (co przywodzi na myśl NPCów z Fallouta), ale nigdy na stałe. To tylko epizody w jego życiu.

Ogółem - podkreślę to raz jeszcze - kawał dobrego czytadła. Patenty jak z Falloutów (świat po zagładzie, kult broni, legendarna jednostka zmieniająca losy ludzkości - "nietypowy Chosen one" chciało by się rzec, pustkowia, dzikie bestie, ludożercy i bandyci, prawdziwi RAIDERSI) i fajne postacie (osobiście przyznam, że jest jeden koleś, którego lubię bardziej niż Shannowa - imię jego Batik :). Na całość pozytywnie wpływają też okładki autorstwa Luisa Royo. Koleś ma piorun w ręku! Gdzieś tu obok powinien być skan okładki "Ostatniego strażnika" - zwróćcie uwagę na minę Shannowa, jego spojrzenie :) Coolman po prostu ;)

O ile więc chcecie sobie zrobić przerwę w graniu czy po prostu spędzić wieczór z dobrą książka w ręku - weźcie sobie "Wilka w cieniu". Jeżeli będziecie w stanie umniejszyć rolę "magicznych kamieni Sipstrassi" to pewnie przeczytacie również dwa kolejne tomy. Ja tak zrobiłem i nie żałuję.

DANE:

David Gemmell - cykl "Opowieści Sipstrassi" (całość wydana w Polsce pod szyldem WIELKIE SERIE FANTASY, a notka na okładce głosi "najlepszy brytyjski autor technofantasy". Obie informacje to jednak małe przejaskrawienie. Nawet jak dla mnie, chociaż autorytetem w tej dziedzinie nie jestem). Kolejne tomy (w nawiasach moja osobista ocena, na ***** możliwych) to: "Wilk w cieniu" (****), "Ostatni strażnik" (***), Kamień Krwi (***), oraz mało falloutowe: "Król Widmo" i "Ostatni Miecz Mocy". Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.; 1998 r.

P.S. Kupiłem już książkę "Św. Leibowitz i Dzikokonna". Jak tylko strawię nieco Lovecrafta to zabiorę się za tą pozycję i nie omieszkam jej również opisać. A co potem? Może dostanę gdzieś "Dziki brzeg"...