Dalszy ciąg minipowieści, której pierwszy rozdział można przeczytać w Radiated #5

Głos dobiegający z wnętrza budki należał do kobiety. Orson położył ręce na kark i zmrużył oczy, próbując ją wypatrzyć. Nic z tego, budka znajdowała się w cieniu rzucanym przez ścianę kanionu, a drzwi były tylko lekko uchylone. Orson przypuszczał, że kobieta patrzy przez wąski otwór w ścianie, który sam zrobił specjalnie do tego celu. "Dałem się podejść jak cielę brahmina..." - pomyślał - "Trzeba było słuchać Lincolna. Zatarła ślady, bardzo sprytnie..."
-Nie chcemy zrobić ci nic złego...To jest Spud...Mój pies to Lincoln. Ja nazywam się Orson Welles...
-Kłamiesz! Orson Welles nie żyje!
-Może...znałaś innego Orsona Wellesa.- nie miał pojęcia, co miała na myśli kobieta. - Naprawdę mam tak na imię. Zawsze się tu zatrzymuję, gdy jadę do New Reno.
-Dlaczego ten w skafandrze jest związany?
-To łowca nagród. Próbował mnie zabić. - Orson zamilkł na chwilę, próbując dobrać odpowiednie słowa. - Chcemy tylko wypocząć.
Na chwilę zaległa cisza, po czym kobieta znów się odezwała.
-W porządku! Zostaw broń przy studni. - Orson posłusznie odłożył snajperkę i odpiął pas z pistoletem - Ręce na kark! Pamiętajcie, jeden niepotrzebny ruch a szczury będą ucztować na resztkach waszych ciał! I lepiej pilnuj tego kundla!
-Blefuje - powiedział Spud za plecami Orsona tak, by kobieta nie mogła go usłyszeć. - Może nawet nie ma broni. Każ jej wyjść na zewnątrz.
-Zamknij się i chodź za mną - syknął Orson półgębkiem.
-Nie rozmawiać! - W głosie kobiety Orson wyczuł niepewność. - Jak chcecie coś powiedzieć, to mówcie głośno i wyraźnie!
Nie spuszczając wzroku z otwartych drzwi budki, zaczął iść w jej kierunku z uniesionymi w górę rękami, a Lincoln podążył za nim, powarkując nieufnie.
Kiedy tylko stanął w progu, ujrzał wyloty luf wymierzonej w siebie dubeltówki. Trzymała ją młoda, siedemnasto- może dziewiętnastoletnia, czarnowłosa dziewczyna o przymrużonych nieufnie ciemnobłękitnych oczach i spieczonej od słońca skórze, pokrytej gdzieniegdzie piegami. Na jej twarzy widać było jednocześnie strach i determinację.
-Znasz się na leczeniu?
Orson zawahał się, patrząc w wyloty luf dubeltówki układające się w symbol nieskończoności. Przełknął ślinę.
-Mam kilka stimpaków, antidotum na truciznę, filtry do wody...może potrafię ci pomóc...
-Nie chodzi o mnie - cofnęła się o krok i wskazała głową w kąt pomieszczenia, gdzie nie docierało słoneczne światło - tylko o Toma.
Orson popatrzył w tamtą stronę. W ciemności dostrzegł zarys ciała leżącego na materacu.
-W porządku... Powinniśmy im zaufać - powiedział ranny gardłowo, z trudem składając słowa. - Nie mamy innego wyjścia. Rita...przyjmij naszych...gości.

Mężczyzna był ciemnoskóry. Jego krótkie, kręcone włosy były mocno przyprószone siwizną, ale mimo to sprawiał wrażenie człowieka, który potrafi zadbać o siebie i o innych, gdy okoliczności go do tego zmuszą. Teraz jednak oddychał ciężko, chrapliwie, a dziewczyna co jakiś czas zwilżała mu kawałkiem materiału usta, na których tworzyły się krwawe bąble. Orsonowi wystarczyło jedno spojrzenie, by rozpoznał przyczynę rany. Widział już ludzi, których wewnętrzne organy zostały rozerwane pociskami dum-dum.
-Raidersi? - raczej stwierdził niż zapytał.
-Uciekaliśmy z Oazy. Kilkadziesiąt mil. Wysłali za nami patrol. Gdy dotarliśmy do kanionu, zrobiliśmy z Tomem zasadzkę - gdyby dopadli nas na pustyni, bylibyśmy bez szans... Zdołaliśmy zabić wszystkich, ale... Postrzelili Toma. Gdy zobaczyłam tą budę... - popatrzyła na rannego a potem przeniosła wzrok na Orsona. - Wyjmij te stimpaki. Tylko bez żadnych numerów, dobra? Nie zapominaj, kto trzyma dubeltówkę.
-Jasne - ostrożnie wyciągnął z plecaka wszystkie cztery stimpaki. Nachylił się nad rannym, by zrobić pierwszy zastrzyk.
-Ja to zrobię. - powstrzymała go Rita. - Odsuń się.
Usiadł pod ścianą obok Lincolna i głaszcząc go po łbie patrzył jak dziewczyna wybiera miejsce wkłucia.
-Za blisko. Wbij dalej od rany. Będzie mniej bolało, a serum i tak dostanie się do krwioobiegu.
-Jezu, kobieto, on umiera. - usłyszeli nagle głos Spuda, który dotąd w milczeniu siedział przy drzwiach. Łowca uśmiechnął się ironicznie i pokiwał z niedowierzaniem głową. - Marnujesz tylko stimpaki.
-Za...zamknij się... - głos Rity drżał od tłumionego płaczu. Wycelowała dubeltówkę w stronę łowcy. - Zamknij się albo...
-Spokojnie..! Już nic nie mówię. - Spud wzniósł nad głową związane ręce w geście bezradności, lecz nie przestawał się uśmiechać.
-Słuchaj, Spud. Teraz wszyscy czworo jedziemy na tym samym wózku - powiedział Orson starannie dobierając słowa. - Albo jesteś z nami, albo przeciwko nam.
-Jezu - łowca popatrzył na niego. - Jasne, że jestem z wami. Ale nie zapominaj, kto trzyma dubeltówkę.
Rita zrobiła zastrzyk, potem jeszcze dwa. Został już tylko jeden stimpak. Oddech Toma jakby się nieco uspokoił, a rana na skutek działania serum zaczęła powoli pokrywać się błoną. Rita zdjęła zabezpieczenie z ostatniego stimpaka, ale Orson powstrzymał ją.
-Daj mu odpocząć parę chwil. To silny środek.
-Już... Już mi lepiej... - powiedział Tom, ale wciąż miał kłopoty z oddychaniem. Trudno było stwierdzić, czy mówi prawdę, czy też chce podnieść Ritę na duchu. - Rita, skarbie... Bardzo cię proszę, przynieś mi trochę wody...
-Mam jeszcze trochę w kubku, chcesz się napić?
-Nie...dla naszych gości.
-Welles, przynieś wody.
-Przy studni...kazałaś mu zostawić broń.... - przypomniał Tom.
-Racja. - przyznała Rita i wycelowała dubeltówkę w Spuda. - Ty! Pod ścianę, obok Orsona... - ironicznie skrzywiła usta. - Obok Orsona Wellesa i jego psa Lincolna.
Łowca posłusznie usiadł pod ścianą. Lincoln zawarczał, jakby jego bliskość działała mu na nerwy.
-Powtarzam, żadnych numerów. Dubeltówka jest co prawda dwustrzałowa, ale w najlepszym wypadku przeżyje tylko pies - powiedziała, wsuwając broń do ręki Toma i pomagając mu wycelować. - A gdyby mimo wszystko głupie myśli chodziły wam po głowie, to weźcie pod uwagę odległość: rozrzut jest taki, że nawet pies miałby marne szanse...
-A ja potrafię strzelać - dodał Tom. - Tamtych Raidersów było ośmiu.
Rita popatrzyła na Toma, chcąc upewnić się, czy na pewno sobie poradzi, potem wzięła wiadro i wyszła.
-Ośmiu, gówno prawda - szepnął Spud, nachylając się w stronę Orsona. - Trzeba coś wymyślić, stary. On już jest trupem, a jak tylko umrze, dziewczyna zacznie nas obwiniać i rozwali z tej pieprzonej dwururki...
-Orson...- powiedział Tom z trudem. - Podejdź tu...
Orson zawahał się.
-Teraz mamy szansę, człowieku... - szepnął do niego łowca.
Orson wstał i powoli podszedł do rannego, cały czas obserwując wcelowaną w siebie broń. Usiadł przy materacu i spojrzał pytająco na Toma
-Jestem.
Tom niespodziewanie położył dubeltówkę wzdłuż materaca. Popatrzył wyczekująco na Orsona. Ten nie ruszył się z miejsca.
-Acha. Odłożyłeś dubeltówkę. I co teraz?
-Jezu święty, co teraz!? - zasyczał Spud - Bierz ją i załatw go kolbą, a potem zaczekamy na dziewczynę! Szybko!
Lincoln zawarczał niespokojnie.
Tom nie odrywał wzroku od twarzy Orsona.
-Spud. Zamknij się wreszcie - powiedział Orson nie odrywając wzroku od dubeltówki. - Albo udajesz chojraka, Tom, albo masz mi coś do powiedzenia.
-Łowca ma rację... Niedługo będzie po mnie...
-Cholera, zamknij się, albo zawołam Ritę - powiedział Orson tonem nie znoszącym dyskusji.
- Da ci zastrzyk w dupę, bo od zastrzyków w brzuch zaczynasz bredzić...
-I kto tu udaje chojraka? Słuchaj... Dobrze wiem, jakiej amunicji użyli Raidersi. Widzę też, że nie pomyliłem się... oceniając ciebie.
-Co to kurwa jest? - wybuchnął Orson, zdenerwowany tonem, jaki przybierała rozmowa. - Wyznanie miłosne?
-Człowieku, Orson, błagam cię, załatw go! - krzyknął rozpaczliwie Spud.
-Mam do ciebie... prośbę. - powiedział Tom, ostrożnie ważąc słowa. Orson nachylił się by go lepiej słyszeć. - Proszę cię, żebyś... zaopiekował się Ritą.
-O nie, stary. Co to, to nie. Sam się nią zaopiekujesz - Orson odsunął się gwałtownie. - I jeszcze mi podziękujesz, że cię podtrzymywałem na duchu w chwilach zwątpienia.
-Sam w to nie wierzysz... Rita jest twarda, życie... życie ją ukształtowało tak, a nie inaczej... Wiesz, o czym mówię... Ciebie też wychowała pustynia. Jesteście podobni...
-Cholera, skąd możesz wiedzieć? Mówisz, jakbyśmy znali się całe życie.
-On ma rację Tom - usłyszeli nagle głos Rity. Stała w drzwiach, mierząc w Orsona z jego własnej snajperki. - Skąd możesz wiedzieć? Myślisz, że zaufam pierwszemu lepszemu pustynnemu szczurowi? Nie widzisz, że on jest rad-offem?
- Jezu... Jeżeli zginiemy, to przez twoją głupotę. - warknął Spud. - Trzeba go było załatwić, kiedy miałeś okazję, idioto...
-Zamknij się! - krzyknęła Rita, kierując broń w jego stronę. Jej głos drżał z emocji - Zamknij się, albo...
-Spokojnie. Nikt tu nie zamierza nikogo załatwić - powiedział Orson swoim najbardziej przekonującym tonem. - Nikomu też nie jest potrzebna żadna specjalna opieka. Nikomu poza Tomem, oczywiście. Co do ciebie Spud, postanowiłem, że odstawię cię do szeryfa w Reno.
-Ha! Myślisz, że tamtejszy szeryf uwierzy takiemu pustynnemu szczurowi jak ty? Jestem łowcą nagród, mam papiery...
-Papiery mogą ci już nie być więcej potrzebne - powiedziała Rita, mierząc do niego z pistoletu.
-Deszcz... - wyszeptał Tom. Orsonowi zdawało się, że majaczy. - Wiesz, co to jest deszcz?
Rita klęknęła przy nim i wytarła spocone czoło rannego, nie spuszczając oczu ze Spuda.
-Leż spokojnie.
-Deszcz? - zamyślił się Orson. - Zaraz...Przydrożne kwiaty, zbyt mokre dla pszczół, rozłożyły płatki z bezradnością. Pokonaj wzgórza i ze mną się udaj, i bądź mą deszczową miłością... To coś ze pszczołami? Albo z miłością, tak?
-Cholera, to majaczenie jest zaraźliwe - oznajmił Spud.
-Deszcz to woda, która leje się z nieba - powiedział Tom. - Kiedy byłem dzieckiem... Widziałem...
-Odpocznij, Tom. Później powiesz. - Rita gładziła jego pomarszczone czoło, aż wreszcie zamknął oczy i usnął.
-Stary zwariował - szepnął Spud. - Woda, która leje się z nieba, he, he...

Orson siedział w progu, zamyślony. Patrzył, jak ogromny cień ściany kanionu z wolna zakrywa studnię. Słońce już prawie zaszło.
-Rita? Tom chciałby zobaczyć jeszcze raz deszcz, prawda?

Pierwsze krople zadudniły o dach budki. Lincoln zaskomlał i wyszedł na zewnątrz, żeby sprawdzić, co się stało. Rita pochyliła się nad Tomem. Rannemu wydawało się, że jeszcze śni. Nawet gdy otworzył oczy, w blasku lampy widział przez drzwi strugi deszczu skapujące z dachu na ziemię i tworzące kałuże.
-Słyszysz, Tom? Słyszysz? - powiedziała Rita, patrząc w tamtą stronę. - Nie wierzyłam ci, kiedy o tym opowiadałeś, ale teraz... - głos się jej załamał. Tomowi zdawało się, że zobaczył w jej oczach łzy.
-Ja nadal nie wierzę, chociaż modliłem się o to... - próbował się zaśmiać, ale śmiech przeszedł w kaszel. Rita otarła strużkę krwi z jego ust. - To jest jak muzyka.
-Tak.
-Prosiłem, żeby się tobą zaopiekował. Obiecaj... Że się zgodzisz...
-Tak...
Wpatrywał się w krople, błyszczące na tle nocy w migotliwym świetle lampy. Słuchał, jak ich jednostajne uderzenia powoli cichną.
-Trzymaj się dzielnie, Rita... Podziękuj Orsonowi... - uśmiechnął się słabo. Oddychał coraz wolniej. - Za to, że przywołał...deszcz.

Pochowali Toma pod południową ścianą kanionu, tam, gdzie przez większą część dnia był cień. Rita długo klęczała przy grobie.
Orson spakował już rzeczy, które wcześnie ukrył w budce, teraz zwijał gumowy wąż. Naokoło budki ziemia była jeszcze wilgotna.
-Nie musiałeś... tego robić. - usłyszał głos Rity. Odwrócił się. Nie patrzyła na niego. Jej wzrok był utkwiony w znaczącym grób Toma drewnianym krzyżu zrobionym z trzonka starej łopaty. - To nie było z twojej strony rozważne, ale... Doceniam ten gest. Dziękuję. I przepraszam, że nazwałam cię rad-offem.
-Nie ma za co przepraszać, to przecież prawda. - uśmiechnął się Orson. Sytuacja wydała mu się kłopotliwa. - Powinno nam wystarczyć wody...
-Powinno wystarczyć!? - usłyszał gniewny głos Spuda. - A zanim osuszyłeś całą studnię pomyślałeś, że jest nas troje?
-Was tylko dwoje. Ja idę w przeciwnym kierunku - powiedziała Rita. - Wystarczy, że napełnisz moje manierki.
-Idziemy wszyscy do Reno. Obiecałem Tomowi...
-A ja zwalniam cię z obietnicy. Nie musisz czuć się zobowiązany. Potrafię o siebie zadbać!
Lincoln zawarczał przeciągle. Orson już chciał powiedzieć, ale zamiast tego popatrzył na psa.
Nie przejmując się tym, Rita mówiła dalej, z coraz większą złością.
-Nie potrzebuję ani opiekuna, ani bandyty na karku! Tylko spowalnilibyści drogę! Jeżeli myślisz, że...
-Cicho!- syknął Orson, zasłaniając oczy przed słońcem, by lepiej widzieć. Warczenie Lincolna przeszło w niepewne skomlenie.
-Co... - zaczęła Rita, podążając wzrokiem za spojrzeniem Orsona, lecz już nie dokończyła. Na horyzoncie, w odległości jakichś dwóch, trzech kilometrów, dostrzegła tuman kurzu pędzący wzdłuż kanionu. Z początku wydawało się, że to jakiś osobliwy rodzaj burzy piaskowej, ale gdy dostrzegła błyski światła na karoseriach samochodów i ramach motocykli, zrozumiała, że burza, choćby największa, byłaby w tym przypadku niemal darem losu. Przed burzą piaskową można się przecież ukryć, ale jak schować się przed Raidersami?

(C.D.N.)

W tekście użyłem fragmentu wiersza autorstwa Roberta Frosta, ściągniętego z netu dzięki Projektowi Guttenberg.