Zrzucenie na Japonię dwóch bomb nuklearnych zakończyło II wojnę światową i wprowadziło świat w nową erę- erę atomową.
    Ładunek który zniszczył Hiroszimę nazywał się "Little Boy" (Mały Chłopiec) i posiadał mo 13 kiloton trotylu. Siła tej broni polega na rozszczepieniu jąder atomowych uranu lub plutonu w bardzo szybkim czasie emitując energię zdolną do zniszczenia całego miasta . Podczas podziału jąda wytwarzają się dwa lub trzy neutrony i rozprzestrzeniają w powietrzu nie robiąc więkrzej szkody. Gdy jednak bryła plutonu lub uranu jest wiekrza od grejpfruta to emitowane neutrony uderzaja w sąsiednie jądra razbijając je i wytwarzając następne neutrony i duże dawki energii. Nazywamy to reakcją łańcuchową w którym karzde stadium trwa ok. 10 do -8 potęgi s. Reakcja łańcuchowa rozszeża się na tyle szybko by przybrać formę eksplozji. Materia przekształca się w energię zgodnie ze wzorem E = mc2 . Eksplozja pochłania 50% wyzwolonej energii, 30% to ciepło zaś pozostałe 20% to promieniowanie X i gamma.     Bomba o sile 17 kiloton TNT niszczy wszystko w promieniu 1 kilometra, zaś w obrębie pozostałych 7 wszystko płonie. Opad radioaktywny to napromieniowane cząstki pozostałe z wybuchu które osadzają sie na wszystki w promieniu setek kilometrów. Gdy ktokolwiek znajdzie się w obrębie opadu powinen jak najszybciej wziąść obfity prysznic by pozbyć się mikrocząstek które na nim osiadły. Gdy połączymy odrazu masę krytyczną bryła uranu lub plutonu eksploduje od razu niszcząc laboratorium i nie pozwalając przetransportować ładunku choćby nad cel. Dlatego ładunek musi być podzielony na dwie odzielne bryły osobno nie stonowiące masy krytyznej, ale po połączeniu tak. W bombie zrzuconej na Hiroszimę część uranu znajdowała się jednym końcu tuleii a druga część znajdowała sie po przeciwległym końcu za silnym ładunkiem konwencjonalnym. Wybuch ładunku konwenjnalnego przemiescił część uranu do drugiej bryłki. Razem przekroczyły masę krytyczną i eksplodowały dając wybuch o sile 13 kiloton TNT. Bomba zrzucona na Nagasaki była ładunkiem plutonowym który w był bryle od razu posiadającej masę krytyczną jednak nie sprężoną. Bryłę otoczono wieloma ładunkami konwencjonalnymi których natychmiastowa i skoordynowana eksplozja sprężyła ładunek ponad masę krtyczną powodując eksplozję o sile ponad 22 kiloton trotylu.

Broń termojądrowa jest o wiele silniejsza od broni nuklearnej z racji tego że, czerpie energię z syntezy (połączenia) atomów a nie z ich rozpadu. Pierwszą bombę wodorową stworzyli Amerykanie. Miała siłę 10 MEGAton TNT (nie kilo) ! Zdetonowano ją na atolu Eniwetok (pacyfik) w 1952 r. W bombach tego rodzaju wkorzystuje się dwa ładunki: nuklearny i wodorowy. Gdy połączy się izotopy wodoru: tryt i deuter to wyzwalane są ogromne temperatury (wtórne) i energia. Jednak do syntezy tych dwuwch izotopów potrzebne są temperatury słoneczne żędu 14 mln stopni Celsjusza. Takie temperatury daje "zwykła" bomba atomowa. Więc detonacja bomby termojądrowej jest skutkiem syntezy i rozpadu atomów. Najsilniejszą bombę wszech czasów skonstrułowali i zdetonowali Rosjanie na wyspie Nowa Ziemia w 1961 r. Siła wybuchu wynosiła 90 megaton trotylu, a fale sejsmiczne okrażyły Ziemię trzykrotnie zanim wygasły. Generalnie dzisiejsze bomby mają mniejszą moc. Za to trudniej jest je wykraść i odpalić lub zrzucić. Dzisiejsza głowica nukłearna lub termojądrowa posiada działo neutronowa potrzebne do rozpoczęcia procesu, moduł odpowiadający za odbezpieczanie bomby, mikroprocesor sterujący całym procesem ( he, he, he może hydroprocesor?). Reszta urządzeń okryta jest tajemnicą. W nowoczesnych ładunkach urzywa się bardzo stabilnych materiałów konwencjonalnych znoszących zamoknięcie, niskie temperatury jaki gorące. Gdyby zatakowano samolot przeworzący ładunki i strącono nic by się nie stało z racji użytych zabezpieczeń.